Ik groeide op in een gezin van vier, mijn moeder was altijd thuis om voor ons te zorgen. Iets wat ik later, als ik groot was, mezelf ook wel zag doen — het idee van er altijd kunnen zijn voor je kinderen. Maar mijn leven liep anders...
Al jong, rond mijn achttiende, ging ik het huis uit. Ik werkte fulltime in de horeca en woonde op mezelf in een klein maar fijn appartementje. Ik werkte veel, maar kijk er met plezier op terug. Leuke collega's, werken voelde niet als werken.
Op mijn drieëntwintigste kreeg ik mijn eerste kindje. Twee jaar later nog een zoon, en een jaar daarna een dochter. De omstandigheden waren verdrietig, en ik bleef alleen achter met drie hele kleine kinderen — de jongste nog geen zeven maanden oud.
Wat volgde waren jaren van hard vechten. Drie dagen per week werken in een kledingwinkel, eindjes aan elkaar knopen, en altijd op tijd bij het kinderdagverblijf zijn. Een race tegen de klok, elke dag opnieuw.
Na ruim zeven maanden kwam er een beetje zonlicht terug in mijn leven. Ik ontmoette mijn man — iemand die ik kende van de middelbare school. Hij woonde weer in de buurt en we spraken af voor een bakje koffie, zonder beide op zoek te zijn naar liefde. Maar van het een kwam het ander.
Na een jaar zijn we samen een zaak begonnen in Nederland — een gezondheidscentrum, waar we met heel veel liefde en passie hebben gewerkt. De kinderen gingen naar school en altijd was er één van ons thuis als ze terugkwamen. Zo losten we elkaar af.
Tot het misging. Mijn man kreeg een zenuwbeknelling in zijn rug. Door verkeerde medicatie zakte hij voor onze ogen in elkaar en werd met de ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. Een wake-up call voor ons allebei.
Niet veel later kreeg ik long covid. Ik lag op bed, energieloos. Vijftien minuten per dag uit bed om even bij de kinderen te zijn — dat was alles wat mijn lichaam toeliet. Met extra zuurstof ben ik er bovenop gekomen, maar ik kan met zekerheid zeggen dat dit één van de pittigste tijden was voor ons allebei. Het herstel was moeizaam en zwaar. Geen antwoorden, alleen maar vragen over hoe nu verder.
Eén ding wisten we zeker: het moest anders. Het leven voelt te kort om zestig uur per week te werken en je kinderen nauwelijks te zien. We besloten dat we het anders gingen doen.
Toen ik langzaam weer wat energie voelde terugkomen, ontstond de behoefte om weer te werken. Maar ik wist één ding zeker — voor een baas werken kon ik niet. Mijn eigen lichaam kon het niet aan om een paar dingen achter elkaar te doen. Het moest iets zijn waarin ík mijn eigen tijd kon indelen, wanneer ik de energie had.
Toen wees iemand me op traden. En ook al wist ik niet zeker of ik het zou snappen, of het wel iets voor mij was — één gedachte hield me gaande: wat als. Wat als dit het gene zou zijn waardoor ik een inkomen zou kunnen hebben én thuis kon zijn met de kinderen? Wat als ik dit later mijn kinderen kon leren, zodat zij altijd hun eigen weg kunnen gaan — ongeacht of ze wel of geen baan hebben?
Dat was mijn drijfveer. Wat als dit alles zou kunnen veranderen. Zo ben ik begonnen.
Die "wat als" veranderde alles. We verlieten Nederland, reisden door Italië en wonen nu in Zuid-Europa onder de zon — waar mijn lichaam rust vindt en het leven een ander tempo heeft. Of dit ons eindstation is? Dat weten we nog niet. Maar we schrijven ons verhaal zelf.
Samen met mijn man heb ik Develop Your Skillset opgericht, waar we iedereen leren traden — van beginner tot gevorderde. Life with Jans is mijn persoonlijke plek. Speciaal voor vrouwen die net zoals ik ooit dachten: is dit wel iets voor mij?
Het antwoord is ja. En ik ben hier om je dat te laten zien.